خط زدن بر من پایان من نیست ... آغاز بی لیاقتی توست ...!

در همین حوالی کسانی هستند که می گفتند:بدون تو حتی نفس هم نمی تواننم بکشم

و امروز...

در آغوش دیگری نفس نفس می زنند...

مرا ببخش که ساده بودنم دلت را زد.......

می روم تا انان که تواناترند ......تو را به پوچ بودنت برسانند

یه پایان تلخ بهتر از یه تلخیه بی پایانه....

جالبه !!!!

کثیفی رو با رنگ سیاه مثال میزنن ولی این رنگ سفیده که کثیف میشه نه سیاه!!!!

تقصیر آدمها نیست که روی حرفهایشان نمی مانند

ما بر روی زمینی زندگی می کنیم که هر روز خودش را دور می زند.....

آنکه روزی مرا شهرزاد قصه هایش می خواند

 حال امروز خودش قصه ی شهرزاد دگر است....

اصلاً نه تو ، نه من!
تقصير هيچ کس نيست
از خوبي تو بود
که من
بد شدم!

ای کاش
می توانستم
آوازی از دهان تو باشم!

میان چشم تو تا من
کلام کوتاهی ست
سکوت را بشکن!

ای کاش
می توانستم
آوازی از دهان تو باشم!

چه می توانم گفت؟
تو خوب بودی خوب!
فقط همین!

برگی نه ، شاخی نه ، باغ فنا پیدا شده بود

مرغان مکان خاموش ، این خاموش ، آن خاموش ، خاموشی گویا

       شده بود.

آن پهنه چه بود : با میشی ، گرگی همپا شده بود .

نقش صدا کم رنگ ، نقش ندا کم رنگ ، پرده مگر تا شده بود؟

من رفته ، او رفته ، ما بی ما شده بود.

هر رودی ، دریا ،

                       هر بودی ، بودا شده بود.

                                                      «زنده یاد سهراب سپهری»

 

«پروانه»

پروانه ، اي از عشق و ناكامي نشانه

اي يادگار عاشقي در اين زمانه

در شعله مي سوزد پرت پروا نداري

پرواي جان در حسرت فردا نداري

سودا مكن جان در بهاي آشنايي

ديگر ندارد آشنايي ها بهايي

پروانه ،‌اين دلها دگر درد آشنا نيست

در مستان هم ،‌دگر شور و صفا نيست

پروانه ،‌دگر باده ها مستي ندارد

جز اشك حسرت ساغر هستي ندارد

پروا كن از آتش كه مي سوزد پرت را

يكدم نسيمي مي برد خاكسترت را

پروانه ، آن شمع اميد شام تارت

آخر سحر گه مي شود شمع مزارت...

هما مير افشار

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟
از كجا وز كه خبر آوردي ؟
خوش خبر باشي ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا
نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري
برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس
برو آنجا كه تو را منتظرند

قاصدك
در دل من همه كورند و كرند
دست بردار ازين در وطن خويش غريب
قاصد تجربه هاي همه تلخ
با دلم مي گويد
كه دروغي تو ، دروغ
كه فريبي تو. ، فريب

قاصدك
هان،
ولي ... آخر ... اي واي
راستي آيا رفتي با باد ؟
با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي

راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟
مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟
در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

قاصدك
ابرهاي همه عالم شب و روز
در دلم مي گريند

مهدی اخوان ثالث